طاقتم ده!
تا کی باید همش فکر کنم و روزی صد بار خودمو محاکمه کنم
کلا زندگی کردن از یادم رفته، با همین فکر و خیال و غم و غصه توهم زدم و با همین توهم دارم شب و روزامو میگذرونم!
دیگه امید رهایی هم ندارم
هرچی فریاد زدم هیچ خبری نشد.
چه عذابی کشیدم و میکشم از بس غصه خوردم و فکر و خیال کردم...
دیگه از پا افتادم!
برچسب:
نویسنده: هلیا فلاح